Krzesło tapicerowane typ 200-213 B

Królowie śmietnika

Model 200-213 B reprezentuje całą rodzinę konstrukcji prostych mebli siedziskowych, które obecnie bardzo licznie zalegają w piwnicach i na śmietnikach, niechciane i zapomniane. Warto jednak pamiętać, że i one są ogniwem ewolucji wzornictwa meblowego i nawet nad nimi warto się pochylić. Pisząc -„one”- mam na myśli wprowadzone do produkcji masowej wzory o powtarzalnej konstrukcji opartej na elementach graniastych połączonych pod kątami zbliżonymi do prostych, zwykle tapicerowane oraz z charakterystycznym ‚ugięciem’ profilu wsporników zaplecka.

Model 200-213 produkowany był przez Swarzędzkie Fabryki Mebli. Mebel stanowił element zestawu „Swarzędz”, ale też eksportowej „Warty”. Nie posiadał zasadniczych różnic konstrukcyjnych. Drewno bejcowano.

Proweniencja.zip

Szybkie prześledzenie historii podobnych konstrukcji prowadzi do drugiej połowy lat ’60, kiedy to pierwsze modele zaczęły powoli przyjmować opisaną powyżej formę. Niewątpliwie do takich prekursorów należała część projektów Edmunda Homy, jak choćby krzesło pigmentowane czy projekt nr 134 (odpowiednio 1966 oraz 1967 rok). Oba były produktami o wysokiej klasie, wyprodukowanymi w stosunkowo niedużej ilości. Numer 134 stanowił element wyposażenia pokoi hotelowych warszawskiego „Forum” czy sali balowej pałacu Małachowskich w Nałęczowie.*

Kolejnym, bardzo eleganckim projektem był model GFM-105 projektu Juliusza Kędziorka, a więc wieloletniego współpracownika prof. Homy w Gościcińskiej Fabryce Mebli (GFM). Typ powstał w komórce projektowej fabryki i co nie jest w dziejach PRL-owskiej produkcji meblarskiej oczywiste był tam również produkowany. Eksportowano go na rynki Zachodnie. ** Prawdopodobnie między innymi do Holandii oraz Szwecji.

Niedługo później do masowej produkcji weszły jednak produkty łatwiejsze w wytwórstwie, jeszcze doskonalej znormalizowane czyli przystosowane do wielkonakładowej produkcji. Do takich „nowoczesnych”, ale prostych wzorów zaliczyć można wyroby Zakładów im. Wielkiego Proletariatu w Elblągu: krzesła typ 200-207, 200-207 Var (wersja ze szczebelkowym oparciem; w wersji pierwotnej zaplecek stanowiła wyprofilowana tapicerowana sklejka), 200-217, 200-184 czy model 200-229. W tym okresie proporcje krzeseł zaczęły zmieniać się tak, by oferować większe siedzisko oraz stabilniejsze podparcie. Okres świetności tego typu mebli kończył się stopniowo z początkiem lat ’80. ‚Stylizacja” przyniosła do polskich fabryk krzesła o wysokich, często pionowych tapicerowanych oparciach.

Krzesło jakie jest, każdy widzi

Widoczny na zdjęciach model 200-213 wykonany został z masywu bukowanego. Stolarkę wykańczano lakierem bezbarwnym. Tapicerka siedziska oraz oparcia spoczywa na profilowanej sklejce. Zaplecek zamontowano do ramy krzesła z boków na wkręty. Tapicerka widoczna na zdjęciach jest obiciem oryginalnym. Materiał stanowi tkaninę o grubej nici, jest ‚mięsisty’ w dotyku.

 

*Przemysł Drzewny 8/1968, Czasopismo Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, Wydawnictwa Czasopism Technicznych NOT

**Edmund Homa, E. Homa, W. Węgrzyn, ASP Gdańsk, Wydział Architektury i Wzornictwa, 2005, Gdańsk

***Przemysł Drzewny 1/1976, Czasopismo Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, Wydawnictwa Czasopism Technicznych NOT


Kategoria: krzesła

Styl: modernizm

Rok produkcji: szacowany-1975

Data projektu: szacowana- 1975

Materiały: sklejka, drewno bukowe lakierowane bezbarwnie, gąbka tapicerska moltoprenowa, tkanina o grubym splocie

Kraj: Polska (PRL)

Projektant:

Producent: Opolskie Fabryki Mebli w Opolu, Zakład Nr 2 w Kluczborku

Wykończenie: lakier bezbarwny

Połączenia: wpustowe

Wymiary [cm]:

Zdjęcia: Nie lada ława

0 Comments

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *